Geen kattenpis

Zondag 16 juli heeft de A groep de Strabrechtseheide tocht verreden. Het was even zoeken maar na 50 km heeft Niel een stukje heide gezien, de naam van de tocht kan gewoon blijven zoals hij is. Door de oprukkende verstedelijking is het gebied tussen Eindhoven en Helmond een hindernis geworden voor wielrenners, veel draaien en keren over smalle fietspaden.

Ondanks de route en de wind zijn de 108 km afgelegd met een mooi gemiddelde van 31 km/uur.

Geen kattenpis

Vandaag (16-7-2017) kreeg de B groep de koninginnenrit voorgeschoteld. Een tochtje van 100 km met wat klimwerk bij Groesbeek, Beek en Berg en Dal met in totaal pakweg zo'n 675 hoogtemeters.  Met 18 man en Cor met de volgwagen  ging t spul op weg. Het was uitstekend fietsweer, geen zon, wel even 'n beetje motregen.

Via Mill, Beers, Linden en Heumen, waar ze ons ontvingen met vlaggetjes langs de route, ging t naar de Molenhoek. Hier doemde de stuwwal voor ons op. In lang vervlogen tijden stoomde De Grote Rivier, de Rinaz, onder langs de stuwwal en voerden  onze voorouders rituelen uit bij de bronnen die stroomden uit de flanken van deze heuvels.

De eerste beklimming, de col du boulevard d'Heumen (lengte 1600m, gem 2,4% max4,1%) was 'n mooie opsteker om de kuiten aan te spannen. Op ging 't naar "Groeoesbeck Baoaove" om de col du Stekkenberg (lengte 1300m, gem 3,3% max 8%) te bedwingen. Via de wylerbaan naar Wyler en daar was eerst de rue de Vogelzang en vervolgens de Holdorn (duits boerke/Wylerberg) (samen lengte 1600m, gem 5% max 8%).

Verder richting Tivoli; de Vieille boulevard du Cleve (lengte 1600m, gem 3,% max 6.%). Naar beneden via le Mur du Beek om vervolgens de Oude Holleweg (lengte 860m, gem 8,6% max 13%) te beklimmen. Dit klimmetje valt ondanks zijn kortere lengte wat zwaarder op de maag. In de laatste 500 meter komt 't stijgingspercentage niet onder de 10%. Pas d' urine de chat, geen kattenpis, dus. Hier zag ik diverse TWC'ers  ''Mollemalen" in t kwadraat (Mollemalen staat voor: harkend, stoempend, duwend, trekkend en slingerend fietsen / het woord bestond voorheen nog niet).

De volgende beklimming was, verderop in Ubbergen, de rue de Poldersvelt (lengte 1470m, gem 4,9% max10%). Deze beklimming is wat langer en wat minder steil dan de Holleweg. Als laatste werd de Veurweg, Nieuwe Holleweg (lengte 1050m, gem 7,3,6% max 13%) beklommen. Via de 7 Heuvelenweg ging 't naar de Oude Molen in Groesbeek waar menigeen buiten adem eerst 'n tijdje, de reserves aangetast en scheel kijkend, over 't stuur van zijn fietsje hing alvorens aan de koffie te gaan.

Hier ook werden de kelen geschraapt en werd t lang zal die leven gezongen (zo hard dat ze t in Volkel gehoord moeten hebben) voor Roland van de Berg, voor zijn 42e verjaardag.

De terugweg daalden we af naar 't Maasdal via Bredeweg en reden we, met 'n beetje wind tegen, via Milsbeek, Gennep, Oefelt, Beugen, Wanrooy en Hemelrijk naar Volkel. Op de terugweg  signaleerden we meerder malen een paparazzi-fotograaf die in de berm  lag te fotograferen. Dit bleek later Cor te zijn geweest. Al met al 'n pittig tochtje, voor herhaling vatbaar, maar dan niet eerder dan volgend jaar. 

Korte anekdote ter nagedachtenis aan Kees van Vugt.

Bij het schrijven van dit routeverslag van de Koninginnenrit komt met name het voor fietsen van deze rit in op 1 augustus 2013 weer voor de geest. Ik heb van 2011 t/m 2015 jaarlijks de toebedeelde routes met Kees voor gefietst. Het was 'n warme dag, 30 graden +, de mussen vielen dood van het dak. Vanwege 't warme weer zouden we alleen de beklimmingen doen op tempo 1 en op meerdere plaatsen wat drinken. De auto's werden in Molenhoek geparkeerd.

Tot halverwege de Wylerbaan was er niks aan de hand. Op een gegeven moment bleef Kees achter. Hij zat quasi naar zijn fiets te kijken en mompelde dat er iets niet goed was. Bij 't Duits Boerke en de Wylerberg kwam ie me als 'n speer voorbij in de klim. Ik dacht nog; zo, niks aan de hand. Aan 't begin van de Oude Kleefsebaan richting Tivoli, fietste Kees achter me. Boven bij Tivoli niet meer.

Na 'n tijdje in 't restaurant tegenover Tivoli waar ie naar binnen was gegaan kwam de serveerster me halen. Of ik mee wilde komen want "het gaat niet goed met uw fietsmaat". We hebben Kees  op de vloer in het restaurant neergelegd. "Laat me maar even liggen, ik heb geen gevoel mee n m'n linkerarm". 112 werd gebeld en binnen een paar minuten stond de ziekenwagen op de stoep.

Na een eerste controle ging Kees mee de ziekenwagen in voor 'n onderzoek dat 20 minuten zou duren en of ik wilde wachten. Hierna werd ik ontboden in de ziekenwagen waar ik eerst op m'n klote kreeg, zo van "Hoe haal je t in je hoofd om met deze temperatuur met z'n oude man te gaan fietsen". Het onderzoek had  geen resultaat opgeleverd anders dan de veronderstelling dat 't misschien 'n lichte tia (beroerte) was geweest. Hiervoor moest Kees mee voor controle naar 't Radboud ziekenhuis.

Maar meneer Kees wilde dat niet. "Laat me maar gaan dan fiets ik op mij gemak naar m'n auto en rijdt ik naar huis". Ik heb moeten praten als Brugman om hem ervan te overtuigen dat dit onderzoek in 't ziekenhuis noodzakelijk was. Uiteindelijk ging ie dan mee. Ik ben hierna  naar de auto's in Molenhoek gefietst en de fiets in de auto gelegd. Met mijn auto vervolgens de fiets van Kees opgehaald bij Tivoli en naar t ziekenhuis in Nijmegen gereden.

Daar aangekomen was men net klaar met 't onderzoek. Kees lag nog aan de draadjes met plakkertjes. De diagnose, geen hartstoornissen, wel mogelijk 'n lichte tia, volgend de neuroloog. Hier begon 't circus, zoals Kees 't noemde, weer opnieuw. Weer moeten praten als de bekende Brugman omdat Kees niet voor vervolgonderzoek naar de Radboud wilde komen. Uiteindelijk heeft ie toegestemd. Typisch Kees: Eigenwijs is ook wijs.

Later kreeg Kees slokdarmkanker. We zijn (Martien van Tiel en ik) 5 weken voor zijn overlijden nog bij Kees op bezoek geweest. Hij was toen nog thuis. Het was duidelijk dat 't niet lang meer zou duren. Deze markante man (76 jaar) is in stilte heengegaan.

Henk Lamers