Postbank 2017

Afgelopen zaterdag stond alweer de volgende vrije tocht op de kalender nl. de Posbank. Al vele jaren kleurt deze tocht de kalender van de vrije tochtencommissie. Dit jaar met een wat kleiner gezelschap dan de afgelopen jaren. Aan het weer kan het niet gelegen hebben. Prachtig zonnig weer, niet al te veel wind en een prima fietstemperatuur.

Om zeven uur stonden Piet, Jan, Twan, Theo, Toon, Kees, Ton, Eric en Gerry nog fris aan de start. Uitgezwaaid door Thea, nog in haar ochtendjas, ging de groep op pad. Met steeds wisselende kopmannen, waarbij de nestor Theo keurig uit de wind werd gehouden, zetten we richting de eerste heuvels in Nijmegen.

In Berg en Dal merkte Piet dat de weg enigszins was aangepast waarbij hij een stoeprandje raakte. Het gevolg was een lekke band, waarbij een voorbijganger opmerkte dat hij vroeger zijn band alleen moest plakken. In goed samenwerking werd de band vlot vervangen en werd onze weg weer vervolgd. Echter, amper vijf kilometer verder, de volgende lekke band en wederom voor Piet. Echter werd deze ook vlot verholpen en na een behoorlijk aantal kilometers dijk, werd het tijd voor onze korte stop, om de blaas te ledigen en ook om wat te eten.

Na deze korte stop werd de tocht in een vlot tempo hervat. De heuvels rond Arnhem, waar nog steeds zichtbaar was dat de Giro vorig jaar deze streek heeft aangedaan werden beklommen, waaronder de Posbank, naamgever van deze tocht. Na een kleine 110 kilometer werd de pauzeplaats aangedaan. Koffie en gebak op kosten van de club, mooi gebaar en goed geregeld. Toon kwam hier Piet vervangen als kop trekker en Piet nam de volgwagen weer mee naar huis.

Na de pauze werd de route hervat, maar omdat Frank, nu niet aanwezig, de route wat had aangepast bleek het toch even een zoekplaatje. Hierdoor misten we de Italiaanse Weg, maar ik begreep achteraf dat niet iedereen dat erg vond. In een mooi maar strak tempo reden we weer  richting huis. Omdat Twan wat last kreeg van krampen, hoe kan het anders met dit arme weer werd de laatste kilometers in een wat aangepast tempo verreden. Het adagio is immers Samen uit, Samen Thuis.

Na 172 kilometers kwamen we weer terug op het startadres, waar Piet al bezig was het gras te maaien. Moe, voldaan en tevreden. Wederom, vrije tochtencommissie, bedankt voor de organisatie. Wederom geslaagd.

Een tevreden deelnemer.