Blog

Posbank 2018

augustus 12, 2018

Om zeven uur ’s morgens was het verzamelen bij Frank Verwegen. De temperatuurmeter stond op 13 graden en het was droog. Dus perfect weer om aan deze tocht te beginnen.

Voor we vertrokken moest eerst de band van Herman geplakt worden en de nieuwe fiets van John bekeken en gekeurd worden. Ja, John had deze fiets aangeschaft omdat hij opa was geworden zoals hij vertelde.

Nadat we vertrokken waren gingen we met wind in de rug in een mooi tempo richting Mill, Beers, Linden naar Groesbeek. De Stekkenberg was nog steeds afgesloten. Vandaar dat we via een andere weg boven bij de Nijmegesebaan uitkwamen en richting de Heilige Landstichting naar Berg en Dal fietste.

Na wat kleine beklimmingen passeerde we de Waalbrug in Nijmegen om bij Lent op de Waaldijk te gaan richting Arnhem. Na 50 km werd er lek gereden. Hiervan werd dankbaar gebruik van gemaakt  om daar de korte pauze te houden i.p.v. bij het pont van het Pannerden kanaal.

Via een wirwar van fietspaden werd de brug over de Nederrijn gepakt. In Velp gaan we niet zoals gebruikelijk door het dorp, maar Frank heeft een mooie weg gevonden om uiteindelijk op de Zuthensestraatweg uit te komen. In Rheden slaan we links af richting de Posbank.

In het begin van de afdaling van de Bovenallee krijgt Toon maluur met zijn ketting. Maar met behulp van Ton kon hij zijn weg vervolgen.

We fietsen nu langs het openluchtmuseum dat 100 jaar bestaat, richting onze pauzeplaats in Oosterbeek. Daar zit Willeke in de zon ons op te wachten. De spullen werden uit de auto gepakt om vervolgens koffie met vla bij restaurant Schoonoort te nuttigen. Frank heeft hier goed onderhandeld over de prijs.

Hierna werd het tweede gedeelte van de tocht aangevangen. De bekende Italiaanse weg werd aangedaan om vervolgens de laatste klim de Boersweg te bedwingen, waar Willeke stond om foto’s te maken.

Maar net voordat we de Nederrijnbrug over wilde steken, ging Gerry op zoek naar Henri van de Heijden. Bij terugkomst had hij hem niet gevonden. Wat bleek Henri had samen met Ton voor een andere weg gekozen.

Het heuvelachtige had nu plaats gemaakt voor het polderlandschap. Hier hadden we best een stevig wind van voren en opzij. Na de Ewijkse brug gingen we via strakke rechten polderwegen via Leur richting Wijchen.

Piet kreeg daar zijn tweede lekke band. Met behulp van Henri was de klus vlug geklaard. De oorzaak van de lekke band was dat de vullingen van de CO2 patronen over de datum waren.

Via de Maasdorpen Niftrik, Neerloon en Overlangen arriveerde we bij de Molen in de Reek. Nog even het fietspad richting Zeeland om vervolgens via de kleine Graspeel en de Brand langs de vliegbasis in Volkel, Kloosterstaat 50 te arriveren met 173 km op de teller.

Nog even een groepsfoto, van de deelnemers en een bedankje naar Willeke voor het rijden naar Oosterbeek.

Iedereen was te spreken over de tocht die door Frank goed begeleid en voorbereid was.

Nord Eifel tour

juli 30, 2018

Vandaag zaterdag 28 juli staat de Nord Eifel tocht op het programma van de vrije tochten.

Met 9 deelnemers: Toon K, Sjef, Gerry, John R, Frank V, Frank v/d A, Toin F, Kees, Niel en als 10e Marlein die haar eigen kortere tocht heeft voor die dag.

Om 6.00 uur vertrokken vanuit Volkel en even na 8.00 uur in het Duitse plaatsje Hammer waar Marlein en Niel ons op de camping gastvrij ontvangen met een bakkie koffie.

Even later springen we op de fiets en rijden langs het riviertje de Rur om na een kilometer of 5 de eerste van de nog velen klimmen van die dag te nemen. We beginnen met een kilometertje of 2 á 15%. Een lekkere opwarmer.

Na een kilometer of 12 gaan wij rechts en fietst Marlein rechtdoor en volgt in haar eentje de weg. We zien haar straks weer bij de pauze.

Op en af gaat het naar Monschau over een stukje kasseien met een pittige klim het dorp weer uit. We zitten in het westelijke deel van de Eifel. Hier spelen vooral kortere en steilere klimmen ons parten zoals we van de Belgische Ardennen kennen. Op gegeven moment volgen we nog een paar kilometer de Venn und Seen route die we de voorgaande jaren gefietst hebben. Na dit alles gaat het over een mooie glooiende weg richting oosten, nog even links af een lusje maken om een paar klimmetjes extra te pakken.

Op 45 km nemen we een korte plaspauze. Even later fietsen we weer over de mooie en verkeersluwe Bundesstrasse en dalen we af naar het plaatsje Einruhr aan de Rursee waar we na 75 km. onze pauze hebben en Marlein zit te wachten. Een vriendelijke serveerster helpt ons aan de nodige koffie mit Kuchen, een cadeautje van de vrije tochten commissie wat Frank V. wel moet verantwoorden bij Piet.

Gelijk na de pauze krijgen we een klim van een kilometertje of 5 “Kees Froome” die vele klimmen demarreerde voor de pauze moest weer even op gang komen. Daarna ging het over een hele mooie afdaling naar beneden. Dat heeft zich zo enkele malen herhaalt. “Kees Froome” zag het licht weer en begon weer aan zijn demarreer acties. Helaas voor hem was er telkens weer iemand die hem tot de orde riep door aan te klampen of erger nog voorbij te rijden.

Al met al een inspannende maar gezellige tocht die we netjes samen volbracht hebben. Een minpuntje was de laatste afdaling, levensgevaarlijk werden we daar afgeleid door een dame die goed bedeeld was en daar waar aan de opening van haar shirt te zien was dat ze het wel erg warm moest hebben. Ging zij met haar bergen de berg op. Dit is niet goed voor de concentratie die vooral je nodig hebt bij het dalen. Gelukkig hadden we toen nog maar een 3 tal kilometers te gaan. Iedereen kwam daardoor oververhit op het eindpunt aan, behalve Toon K. die was zo netjes geweest om de andere kant uit te kijken.

Na een heerlijke douche, een lekker koud drankje op het terras en wat slappe klets, drie keer raden waar het enige tijd over ging. Zijn we daarvoor de hele dag onderweg geweest om het over de laatste afdaling te hebben?

Het was een hele mooie tocht van een kleine 140 km en 2400 hm over vele strakke wegen. Voor de pauze veel pittige en venijnige klimmen daarna langere en glooiender met vele mooie uitzichten, niet al te hoge temperaturen tenminste als we kijken wat we de afgelopen dagen gehad hebben.

Het is zeker voor herhaling vatbaar daar waren we het allemaal over eens.

Na een korte zomerstop stond vandaag de 5e vrije tocht van dit seizoen op het programma. Vorig jaar stond deze ook op de kalender en werd toen met zeer slecht weer gereden en dat waren de meeste deelnemers van vandaag niet vergeten zelfs het personeel op de pauzeplaats wisten dit nog te vertellen. Maar vandaag was alles anders (het zomerse weer lijkt nu niet op te houden) en vertrokken we vol goede moed naar het Gelders landschap.

De deelnemers van vandaag zijn Niel van Dijk, Toine Foolen, Phyllicia Henskens, Bram leijten, Piet van Maasakkers, John Robben, Kees Verboom, Gerry Verstraten en Frank Verwegen. Nadat de fietsen op de fietsaanhanger waren geladen kon de reis naar Heteren beginnen om na een half uur te arriveren op de parkeerplaats bij de McDonalds.

Na een klein overleg waren we er snel over eens om allemaal de kortere versie van 138 km samen te gaan fietsen. Nu nog effe 3 minuten wachten en we konden klokslag 8.00 uur vertrekken richting de rijn brug om daar de route op te pikken. De route gaat in het begin stevig op en af en slingert mooi door de plaatsen Doorwerth, Heveadorp, Oosterbeek richting Arnhem. Daarna ging het langs het openlucht museum en landgoed Schaarsbergen de Veluwezoom op. Daar fietsen we over mooie betonnen fietspaden langs de buitenzijde van de posbank richting de pauzeplek, en wat op viel was dat het zeer rustig was met fietsers en wandelaars en konden zodoende lekker door fietsen.

We hadden 67 km erop zitten toen we op ons pauze adres kwamen bij bakkerij Tom van Otterloo (niet de broer van) in De Steeg. Het winkeltje is niet ingericht om allemaal binnen plaats te nemen maar met dit mooie weer was buiten onder de platanen op het buiten terras geen straf (was vorig jaar wel anders en dat wisten ze daar ook nog). De vriendelijke serveerster kwam al snel naar buiten met koffie en appelflappen die Frank van te voren besteld had. Toen het tweede bakkie werd besteld moesten de kopjes van de eerste ronde effe gewassen worden simpelweg omdat ze niet zoveel kopjes hebben.

Nadat de bidons gevuld waren werd er door de vrije tochten commissie afgerekend en konden we aan de tweede helft van onze tocht beginnen. Dit was weer effe andere koek we moesten na een kilometer meteen aan de bak nu kwamen de klimmen en afdalingen van de posbank aan de beurt. Via Rozendaal langs Velp gingen we weer terug Arnhem in en komen door de parken Klarenbeek en Sonsbeek.

We verlaten Arnhem om via Oosterbeek af te dalen naar de rijn, na een klein stukje vlakke weg langs de sluizen van Driel komen we aan bij de Italiaanse weg een mooie klinkerweg met haarspeld bochten die lekker omhoog loopt en die nog lang vals plat omhoog loopt richting Wolfheze. Hier aan gekomen volgen we het fietspad naar Bennekom dan naar Wageningen waar de officiële start is van de Jan Janssen classic om vervolgens via Renkum en Heelsum bij de Rijnbrug weer uit te komen.

We trappen de laatste meters naar ons begin punt rustig uit en zijn tegen 14.00 weer terug. Na het omkleden en het laden van de fietsen kon de terug reis naar Volkel beginnen. Iedereen had lekker gefietst en vond het een mooie en bijzondere omgeving. Kort samen gevat 138 km 1200 hm, en geen pech of malheur gehad.

De volgende vrije tocht zaterdag 28 Juli de Nord Eifel.

Op 22 januari appt Frank Verwegen; heb mij zelf vanavond al ingeschreven voor de Jean Nelissen Classic dus nu kan ik gaan???? Een vraag, maar het avontuur naar Luxemburg is een feit en even later schrijven ook John, Kees, Sven en Phyllicia zich in voor de monstertocht van 220 km en 4300 hoogtemeters.

De organisatie is in goede handen bij Frank en zo boekt hij op Beter-Uit vakantiepark Walsdorf een challet voor 2 overnachtingen met 2x ontbijt en 2x warme maaltijd voor maar €108 per persoon. Later zou blijken dat we een uitstekende slaapplaats hadden, met voorafgaand aan de classic een perfect pasta buffet en na afloop een heerlijke BBQ samen met nog zo'n 70 andere wielerliefhebbers.

De week voorafgaand aan de tocht was door watersnood in de hoek van 'Klein Zwitserland', zoals gebied bij Echternach wordt genoemd, en daardoor had de organisatie (Driebergse Toer Club) enkele alternatieve voor wegafsluitingen door omvallende bomen en modderstromen.

Op vrijdag ochtend was het zover, met zijn vijven richting Viande om in het dorpje Walsdorf neer te strijken op het vakantiepark. We waren duidelijk een van de eerste, maar de rest van de fietsers zou volgen. Na inkwartieren, de fietsen van de dragers genomen, wordt is de klim met afdaling naar de start ingezet. Eerst een terras opgezocht, waar Sven de lieftallige bediening diep in de ogen bleef staren tijdens dat deze even zwoel en wulps de bestelling opnam. Nadien toch maar de inschrijving geregeld want we kwamen immers om te fietsen, en dus weer terug naar de camping. Na de pasta party niet al te laat gemaakt, we zouden op zaterdag om 6 uur al weer aanschuiven bij het ontbijt om zodoende vroeg van start te kunnen gaan.

Het was zaterdag ochtend vroeg maar de weersomstandigheden uitmuntend, 17 graden met nauwelijks wind. Vanuit Viande vertrokken we richting het zuiden, met als eerste klim de Kierchestrooss Fouhren, gemiddeld 5,3%, en daarna Hauteur de Marxbierg en de steilere Rampe de Hoesdorf, gemiddeld 11,3% met maximum van 25%. Zo konden we er langzaam, zeg maar gerust meteen inkomen. Jean Nelissen Classic is een aaneengeregen lus van lusjes, met de grote lus rondom Luxemburg en bij iedere heuvel/berg een lusje naar boven en terug.

Na 43 km arriveerde Frank en John bij de eerste controle post, voor Belgische begrippen karig, voor Hollandse begrippen voldoende, waar we onze bidons konden vullen en wat te eten was uitgestald. Even later zouden ook Phyllicia, Sven en Kees hun voorraad aanvullen en verder rijden. Een verbindingsweg langs rivier de Sauer brengt ons naar Echternach, waarna we Montee de Melick, Eminence de Consdorf en Passage de Waldbillig zouden gaan beklimmen, allen gemiddeld zo'n 6% met uitschieters tot 24%. Even voor de tweede controlepost zou Cote de Birkelt nog aan dat lijstje worden toegevoegd.

Inmiddels was de zon al aardig aanwezig en werd het langzaam benauwend warm. Op de tweede controlepost stond al een aardige rij voor de water inname. Men kon duidelijk de drukte niet goed aan, maar naar enig wachten zijn we toch met volle bidons kunnen vertrekken. Enkele klims verder lag de derde controlepost op zo'n 132 km van het startpunt. Inmiddels was het echt heet en gelukkig het water hier wel voldoende aanwezig. Het venijn zou in de staart gaan zitten.

Even een selfie met Frank en verder richting noord Luxemburg, via beklimmingen als Cote de Bourscheid, Passage de DirbachHeuteur de Dahl en Roches de Kautenbach, klims varierend van 900 m tot meestal rond de 4000 m lengte en gemiddeld weer zo'n 6% met uitschieters van 24%. Tot rust komen ofwel actief herstellen is er niet bij, de ene na de andere bult, zonder ophouden. In een groepje kruipen heeft hier geen zin.

Na de vierde controlepost op zo'n 170 km zou de hel langzaam aan losbreken, een drietal lange klims bracht ons bij de laatste 20 km. Nog even pauzeren met een cola voor aanvang van de Mur de Putscheid, gemiddeld 7% en maximaal 22%, echter de eerste 3 km gewoon constant 10%. Het toetje was Mont St. Nicolas, tegen het stuwmeer nabij Viande loodrecht omhoog, gemiddeld 11% met maxima van 21% en 2000 m lang. Een soort extreme variant van de welbekende Oude Holleweg. Daarna kwam de finish als geroepen.

Die avond werd onder het genot van de BBQ en een helder glas Diekirch bier de tocht nog eens dunnetjes doorgenomen om daarna als een blok in slaap te vallen.

Een tocht om nooit te vergeten en om op de bucket list te houden!

Flèche de Wallonie staat bekend omwille van zijn uitdagende parcours. De ultieme 'challenge' is de heroïsche tocht van 214 km met een reeks bekende hellingen zoals de Wanneranval en de Rosier. Ook de kortere afstanden van 180, 132 km doen meerdere van deze slopende hellingen aan. Met andere woorden, zeer pittige afstanden die van deze toertocht een topklassieker in het wielertoerisme maken. En zo was het...

De deelnemers van TWC Volkel zijn op 12 mei in alle vroegte vertrokken, verdeeld over de drie afstanden. Zo waren het Wiel, Sven, Frank en Frank die voor de lange afstand van 214 km kozen en daardoor in alle vroegte al om 4:00 vanuit Volkel vertrokken, samen met Toine en Toon die de afstand van 180 km zouden beproeven. Zo ook zijn Martien en Theo met de volgwagen op de vroege zaterdag vanuit Volkel weggereden ter ondersteuning van de fietsers.

Verder waren Phylicia, Bram en Sjef iets later, namelijk om 6 uur, afgereisd om de 132 km afstand te gaan fietsen samen met Piet en Marlein die al eerder in de week met de caravan op de camping waren gearriveerd. Tevens is ook Niel vanaf de camping gestart voor zijn 180 km rit, samen met Kees en John die op vrijdagmiddag al een onderkomen hadden geboekt om zo niet voor dag en dauw te moeten afreizen.

De ochtend was koud maar dat zou snel veranderen, de weersvooruitzichten waren goed te noemen; zo'n 27 graden in de namiddag, droog en een enigszins bescheiden (noord)oosten wind. Het was een drukte van jewelste aan de start met vele auto's in de bermen geparkeerd. Tijd om op gang te komen was niet gegund, al na 1 km direct een bescheiden beklimming van zo'n 8 km naar Le Rosier (oost). In de opkomende zon werden de spieren verder op temperatuur gebracht.

In het heuvelachtige terrein is niks vlak en dus tellen niet alle bulten mee in de lijst der beklimmingen. Na 29 km van de 180 km was daar Côte de Lorcé met stijgingspercentage van 5.6% tot 12% en op 56 km onze eerste voederplaats. Het was een drukte voor de kraampjes vol lekkers en dus even bijtanken en door naar Roche à Frêne, een klim van 2000 m en stijgingspercentage van 8.3% tot 12.3%. Op zo'n 80 km van de start lag daar Ancienne Barrière een klim van 4800 m en een stijgingspercentage van 4.7% tot 6.6% even later gevolgd door Côte de St. Jacques.

Via een 'Drink and Go' in Trois Point lag op zo'n 100 km de ravitaillement (zoals de Belgen die graag noemen) in Viersalm, waar ook de volgauto samen met Thea en Thea was gelegerd. De koffie was een welkome afwisseling van al de energiedrank en zoete troep. Vele foto's waren inmiddels geschoten en er zouden er nog vele volgen. De groep op de kortere 132 km was inmiddels al weer gevlogen. Onze vroege vogels van de 180 km, Toine, Henk en Toon, waren de volgende in rij om uit te rusten bij de bus. De wat later gestarte fietsers, John, Niel en Kees konden nog net een glimp opvangen van Henk en Toon. Later zouden de lange afstand rijders als laatste passeren.

Direct na deze stop lag daar Ville-du-Bois, een bescheiden klim, gevolgd door de zwaardere 2200 m lange Côte de Butay in aanloop tot de steile beklimming van de Wanneranval, met  1700 m en stijgingspercentage van 8.4% tot 16.4%, die we al vaak als afdaling in de route van Lijk-Bastenaken-Luik hebben gezien. Expect the unexpected was te lezen, en wel ja een stuk onverhard van zo'n 3 km ala Strade Bianchi met hier en daar een steentje oranje gekleurd. Ze hadden gerust de hele pad kunnen onderspuiten gezien de stenige puntige kiezel ondergrond.

Na de Wanne was er in Coo de laatste ravitaillement en zouden er nog maar drie klimmetjes volgen. Maar wat voor een klimmetjes; de Thier de Coo een puist van zo'n 1800 m maar wel 10.6% tot 16.9% waar menigeen zijn kiezen op stuk zou bijten, bijna direct gevolgd door Haute Levée waar een betonscheiding deed herinneren aan een vrachtwagen ongeluk met zeven doden door roodgloeiende remmen. Als laatste lag daar nog Le Rosier (west), 3900 m en stijgingspercentage van 6.1% tot 9.5% waarna we via de afdaling aan de oostkant weer in Spa aan de finish arriveerde.

Moe maar voldaan zouden we allemaal aan de finish verschijnen om eventjes uit te rusten op een bankje in een gezellige sfeer onder het genot van een Cola. Piet zou even later onze volgwagen chauffeurs bedanken voor hun inzet en aanwezigheid waarna een ieder weer huiswaarts keerde. We kunnen weer terugkijken op een probleemloze en geslaagde vrije tocht. Iedereen bedankt!

De vierde vrije tocht stond op het programma. De Steven Rooks Challenge is een georganiseerde toertocht in het zuid Limburgse heuvelland. Deze toertocht, waarbij de naamgever van deze tocht de gehele dag aanwezig is, start en eindigt bij parkhotel Valkenburg en heeft 2 afstanden 100 en 150 km. Het was dit jaar de 7e editie en er waren (bleek later) bijna 600 deelnemers.

De twc renners die deze uitdaging aangaan zijn: Jan Arts, Willem van den Berg, Henk van Boxtel, Erik van den Broek, Niel van Dijk, John van den Heuvel, Ton Jansen, Toon kuipers, Marc van der Locht, Joop Lourenssen, Piet van Maasakkers, Gerry Verstraten, Frank Verwegen en Gijs Wijdeveld.

We verzamelen tegen 6.00 uur bij huize Henk van Boxtel die had zijn auto met de mooie opgeknapte fiets aanhanger van TWC Volkel al klaar staan (die mocht sinds zijn opknap beurt voor de eerste keer weer mee). Na het laden van de fietsen, de nieuwe modellen (met steekassen) konden op de fietsdragers bij de andere auto’s, kon de reis beginnen.

Na een vlot begin was op het einde van de rit nog een toeristische weg omleiding voordat we om 8.00 uur aan kwamen op parkeerplaats het Geulpark schuin tegen over het park hotel. Er was genoeg plek om te parkeren en na het lossen van de fietsen en het omkleden werd er nog wat gegeten en gedronken en naar de start locatie gaan. Hier lagen de inschrijvingen allemaal klaar en na het vast zetten van de stuur en rug nummers gingen we met zijn allen op de foto met Steven Rooks onder de start en finish boog.

De route was met pijlen duidelijk aan gegeven zodat het ook niet mis kon gaan met het volgen van de route. Eerst in noordelijke richting over wegen die minder bekend waren maar wel diverse dorpskernen vermijden en zodoende goed om te fietsen. En in Limburg is niets vlak dus het bleef continu op en neer gaan met soms onverwachte korte steile klimmen waar je snel moest schakelen.

Nadat we de plaatsen Schinnen, Beek, Elsloo en Geulle gepasseerd waren ging het weer zuidelijk naar beneden om de langere en nog meer glooiende heuvels op te zoeken. Maar eerst was er na 45 km de eerste pauze plek in Meerssen bij gemeenschapshuis De Stip, hier kon men de bidons vullen en er lagen diverse energie repen en bollen er stond ook een fietsmaker met een service bus klaar voor pech gevallen.

Nadat de bidons gevuld waren gingen we weer verder en kregen we na 65 km de splitsing 100 en 150 km, 6 renners besloten de korte versie te volgen en de andere 8 om de lange te volgen. De korte versie kende maar een pauze stop, maar deze 6 waren niet voor een gat te vangen en besloten om in Wittem nog eens om extra te stoppen niet voor het klooster maar voor een terras met koffie en natuurlijk een Limburgse vlaaipunt en ik denk met slagroom!!!!

De andere 8 renners moesten nog wat langer door trappen om bij de volgende pauzeplek uit te komen dit was na 93 km tegenover hotel krijtland net voor de afdaling naar Epen. Hier was een parkeerplaats met uitzichtpunt op het Vijlerbos, die we niet veel later aan het bedwingen waren.

Na de afdaling ging het richting vaals terug naar Vijlen, Mechelen, Simpelveld en naar Eys. En net voor de klim van de Eyserbosweg kwamen de korte en de lange versie weer bij elkaar om dezelfde route te volgen richting Valkenburg om eerst nog via de dodemansweg de keuterberg op te fietsen daarna af te dalen naar Valkenburg en onderaan links af te slaan om als laatste de Cauberg naar boven te gaan en daarna via Sibbe af te dalen en te finishen bij parkhotel valkenburg.

Hier stond Steven Rooks de deelnemers nog te woord en kon men nog een herinnering op halen. We waren het er over eens dat het een zeer uitdagende tocht was en een goede voorbereiding voor de Waalse Pijl. Kort samen gevat; met prachtig fietsweer een uitdagende verrassende route gereden met soms een pittige hellingen en een lekker windje, niemand pech of malheur onderweg gehad, korte versie 109 km en ruim 1350 hm en lange versie 153 km en bijna 2300 hm.

Even later weer terug naar de auto’s om ons om te kleden en de spullen weer in te laden. De terugreis ging ook voorspoedig en we kwamen iets voor 17.30 uur in Volkel aan.

 

14 april, 06:30 Schakelplein > weersvoorspelling, zonnig weer min. 8gr, max. 16gr matige wind uit het zuiden. De 20 deelnemers plus volwagenchauffeur verzamelde op het Schakelplein in Volkel om plaats te nemen in de 5 auto’s en de volgwagen-bus beschikbaar gesteld door van Roland van de berg, met als bestemming Mol om de Hageland Classic 2018 te rijden.

Na ongeveer een uur rijden kwam de colonne aan in de Kruisven in Mol. Bij het Technisch Instituut St. Paulus waar zich de start bevond pikte Theo Raijmakers gelijk de startbewijzen op, ondertussen maakte de deelnemers zich gereed om te gaan starten. 4 renners maakte zich klaar voor de 135 km rit, de overige 16 renners gingen de 155 km rit rijden. Op de pauze plekken (2x voor de 135 km en 3x voor de 155 km) zou Theo met de volgwagen verzamelen.

Om 08:10 had een ieder gebruik gemaakt van de sanitaire voorzieningen waarna de start van de tocht kon aanvangen. Na 500 m bleek Niel lek te hebben, deze werd gefixed, even later had ook Jan en lekke band, dit bleken later de enigste strubbelingen geweest te zijn tijdens de tocht. Het parcours was wat veranderd ten opzicht van vorige edities, waardoor de rit t/m de eerste pauze voor iedereen gelijk was.

Na 55 km gereden te hebben kwamen we aan op de pauze plaats in Tielt-Winge. De temperatuur was al flink opgelopen, waardoor de been en armstukken verwijderd werden en het restant van de rit gereden kon worden in korte broek. Na een vijftien tal minuten werd de tocht hervat. Zoals in ervaringen uit voorgaande edities bleek ook nu het nodig klimwerk in het 2e deel van de tocht verwerkt te zitten.

Wielertoeristen club WT Millegem had diverse klimmen in het glooiende landschap gevonden waardoor er voldoende hoogtemeters geklommen konden worden. Ook de 13,5% klim op de kasseistrook in Molenbeek was weer in het parcours opgenomen. Nadat deze bedwongen was arriveerden we na ± 100 km gereden te hebben in een paar groepjes op de 2e pauzeplaats in Wersbeek. In voorgaande edities kwam hier ook de 135 km route pauzeren, deze keer bleek de route zo gepland te zijn, dat de 135 km renners pas pauze hadden op de 3e pauze plaats.

Na koffie gedronken te hebben werden de fietsen weer gepakt en de tocht vervolgt door het glooiende landschap. Op weg naar Schoot (op 135 km) waar de laatste pauze plek zich bevond. Toen we hier aankwamen vertrokken hier net de 135 km renners op weg naar de finish in Mol. Zodra alle 155 km rijders gearriveerd waren werd er in één groep teruggereden naar Mol, waar Theo de renners op stond te wachten.

Snel omkleden en de fietsen op de wagen zetten zodat er een lekker bruin bierke gedronken kon worden. Omdat het de 20ste editie van de Hageland Classic betrof had de organisatie voor iedere deelnemer een stuk gebak geregeld, deze vonden gretig aftrek. Het enigste wat nog resteerde was de terugreis naar Volkel.

Om 17:15 arriveerde we hier weer terug, waarbij er terug gekeken kon worden op een zeer geslaagde Hageland Classic 2018.

Postel 2018

april 03, 2018

Het was de tweede vrije tocht van dit seizoen, maar werd de eerste. ’s Morgens om 07:30 uur druppelde de 18 deelnemers bij Frank Verwegen binnen. Zelfs “Gerry van de Broek” was mooi op tijd.

De volgwagen van Frank stond al klaar met bestuurder Theo van de Berg. Er werd voor het eerst gebruik gemaakt van de motornavigatie van Sven Verbeek. Deze had een groter scherm en daardoor beter afleesbaar voor de bestuurder.

Nog even een groepsfoto voor het archief en het peloton kon vertrekken. Na 500 meter de eerste stop, het wiel van Piet stond er scheef in. Vlug een reserve wiel erin en het probleem was opgelost. De dikke handschoenen en overschoenen konden we goed aan hebben.

In Best ging het even mis met de volgwagen. Maar even telefonisch contact met Theo en het probleem was opgelost. In Oirschot zou hij de route weer oppikken om vervolgens de echte Kempen in te gaan. We passeerde de plaatsjes, Ooselt-Westelbeers, Neetelsel, Reusel om vervolgens over de A67 te fietsen en zodoende in België te arriveren. Daar kwamen langs de bekende abdij van Postel Hier woonde in 2017 nog 19 paters en broeders.

Nog een kilometer of 5 verder en we kwamen op onze koffieplaats aan. Net op de grens van België en Nederland lag n.l. Herberg in Het Wilde Zwijn. Een bijzondere locatie. Op de grond lag het vol met de schillen van pel pinda’s, het was net geen “zwijnenstal”. Zodra we zaten kregen we op elke tafel pel pinda’s geserveerd. Ja de schil mocht gewoon op de grond gegooid worden. De Herberg deed zijn naam wel eer aan want tegen de muren waren vele koppen van everzwijnen opgehangen.

Het was daar een gezellig onderkomen. Vooral toen Frank de hele rekening van Koffie/thee met vla betaalde. Er was nog even geprobeerd om de rekening door de penningmeester van TWC te laten betalen, omdat het de eerste vrije tocht was. Maar hier trapte Kees niet in.

Om 11:00 uur werd er weer gestart voor de tweede helft van de tocht. We passeerde recreatie park Ter Spegelt, een van de vele campings in Bergeijk. Hierna ging het richting Hapert, Hoogeloon en Vessem. In Vessem kwamen we langs navigatiewinkel Wait Point. Hier hebben vele TWC’ers hun navigatie gekocht. Hierna fietste we door een bosrijk gebied om uit eindelijk achter uit te komen bij Eindhoven Airport, om uiteindelijk bij het Beatrixkanaal uit te komen.

Nog even langs de werkplek van Wiel Donkers de Generaal Majoor De Ruyter van Steveninck Kazerne. Om uiteindelijk langs Batadorp te fietsen en verder parallel met het Wilhelmina kanaal. Nog even langs Decathlon in Best en de Rendac in Son daarna twee keer de brug over om vervolgens in een strak tempo naar Lieshout te gaan. Daar stond Theo met de volgwagen op ons te wachten. Nog even door Lieshout, Beek en Donk en Boerdonk en via de Cokse hoeve naar het noorden naar Boekel. We passeerde nog even de uithoeken Neerbroek, den Elzen en de Biesthoek om te eindigen om 13:45 uur in de Kloosterstraat bij Frank en Willeke Verwegen.

Theo werd bedankt als volgwagenchauffeur en iedereen was enthousiast over de route en de goede voorbereiding.

Populair

  • Maashorst Veldtoertocht Volkel Maashorst Veldtoertocht Volkel
    TWC Volkel houdt op zondag 10 februari wederom de Volkelse veldtoertocht in de bosrijke Maashorst in de omgeving van Uden,…
  • Kampioenschap 2018 Kampioenschap 2018
    Martien van Tiel en Jan van Schijndel titelhouders 2018 TWC Volkel Een gezellige TWC Fahrrad Party sloot op vrijdagavond 9…
  • Laatste rit Laatste rit
    Dit is alweer de laatste tocht van 2018 op de tijdritten na. De tocht van ongeveer 82 km kan worden…
  • De 2 gebroeders De 2 gebroeders
    Er stond een hele groep fietsers op het schakelplein. Heel mooi weer en herfst vakantie. Mieke kwam nog even verslag…
  • Georganiseerde dag 2018 Georganiseerde dag 2018
    De georganiseerde dag was er een die voor de eerste keer anders was dan dat we gewend waren. Het was…